شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥٨ - مضاحك گفتن درزى و ترك را از قوت خنده بسته شدن دو چشم تنگ او و فرصت يافتن درزى

ترك خنديدن گرفت از داستان‌

چشم تنگش گشت بسته آن زمان‌

پاره اى دزديد و كردش زير ران‌

از جز حق از همه احيا نهان‌

حق همى ديد آن ولى ستار خوست‌

ليك چون از حد برى غماز اوست‌

ترك را از لذت افسانه اش‌

رفت از دل دعوى پيشانه اش‌

اصلس چه؟ دعوى چه؟ رهن چه‌

ترك سر مست است در لاغ اچى‌

لابه كردش ترك كز بهر خدا

لاغ مى گو كه مرا شد مغتذا

گفت لاغى خندمينى آن دغا

كه فتاد از قهقهه او بر قفا

پاره اى اطلس سبك بر نيفه زد

ترك غافل خوش مضاحك مى مزد

همچنين بار سوم ترك خطا

گفت لاغى گوى از بهر خدا

گفت لاغى خندمين تر زآن دو بار

كرد او اين ترك را كلى شكار

چشم بسته عقل جسته مولهه‌

مست ترك مدعى از قهقهه‌

پس سوم بار از قبا دزديد شاخ‌

كه ز خنده اش يافت ميدان فراخ‌

چون چهارم بار آن ترك خطا

لاغ از آن استا همى كرد اقتضا

رحم آمد بر وى آن استاد را

كرد در باقى فن و بيداد را

گفت مولع گشت اين مفتون در اين‌

بى خبر كين چه خسار است و غبين‌

بوسه افشان كرد بر استاد او

كه به من بهر خدا افسانه گو