شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٣١ - رسيدن آن شخص به مصر و شب بيرون آمدن به كوى از بهر شبكوكى و گدايى و گرفتن عسس او را، و مراد او حاصل شدن از عسس بعد از خوردن زخم بسيار و عسى أن تكرهوا شيئا و هو خير لكم و قوله تعالى سيجعل الله بعد عسر يسرا و قوله

ناگهانى خود عسس او را گرفت‌

مشت و چوبش زد ز صفرا ناشكفت‌

اتفاقا اندر آن شب هاى تار

ديده بد مردم ز شب دزدان ضرار

بود شب هاى مخوف و منتحس‌

پس به جد مى جست دزدان را عسس‌

تا خليفه گفت كه ببريد دست‌

هركه شب گردد و گر خويش من است‌

بر عسس كرده ملك تهديد و بيم‌

كه چرا باشيد بر دزدان رحيم‌

عشوه شان را از چه رو باور كنيد

يا چرا ز ايشان قبول زر كنيد

رحم بر دزدان و هر منحوس دست‌

بر ضعيفان ضربت و بى رحمى است‌

هين ز رنج خاص مسكل ز انتقام‌

رنج او كم بين ببين تو رنج عام‌

اصبع ملدوغ بر در دفع شر

در تعدى و هلاك تن نگر

اتفاقا اندر آن ايام دزد

گشته بود انبوه پخته و خام دزد

در چنين وقتش بديد و سخت زد

چوب ها و زخم هاى بى عدد

نعره و فرياد زآن درويش خاست‌

كه مزن تا من بگويم حال راست‌

گفت اينك دادمت مهلت بگو

تا به شب چون آمدى بيرون به كو

تو نه اى زينجا غريب و منكرى‌

راستى گو تا به چه مكر اندرى‌

اهل ديوان بر عسس طعنه زدند

كه چزا دزدان كنون انبه شدند

انبهى از توست و از امثال توست‌

وانما ياران زشتت را نخست‌