شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٦٨ - رنجور شدن اين هلال و بى خبرى خواجه او از رنجورى او از تحقير و ناشناخت و واقف شدن دل مصطفى

گفت پيغمبر كه اصحابى نجوم‌

رهروان را شمع و شيطان را رجوم‌

مير را گفتند كآن سلطان رسيد

او ز شادى بى دل و جان برجهيد

بر گمان آن ز شادى زد دو دست‌

كآن شهنشهه بهر آن مير آمده است‌

چون فرو آمد ز غرفه آن امير

جان همى افشاند پامزد بشير

پس زمين بوس و سلام آورد او

كرد رخ را از طرب چون ورد او

گفت بسم الله مشرف كن وطن‌

تا كه فردوسى شود اين انجمن‌

تا فزايد قصر من بر آسمان‌

كه بديدم قطب دوران زمان‌

گفتش از بهر عتاب آن محترم‌

من براى ديدن تو نامدم‌

گفت روحم آن تو خود روح چيست‌

هين بفرما كين تجشم بهر كيست‌

تا شوم من خاك پاى آن كسى‌

كه به باغ لطف توستش مغرسى‌

پس بگفتش كآن هلال عرش كو

همچو مهتاب از تواضع فرش كو

آن شهى در بندگى پنهان شده‌

بهر جاسوسى به دنيا آمده‌

تو مگو كو بنده و آخر جى ماست‌

اين بدان كه گنج در ويرانه هاست‌

اى عجب چون است از سقم آن هلال‌

كه هزاران بدر هستش پاى مال‌

گفت از رنجش مرا آگا نيست‌

ليك روزى چند بر درگاه نيست‌

صحبت او با ستور و استر است‌

سايس است و منزلش اين آخر است‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)