شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٧٣ - باز آمدن زن جوحى به محكمه قاضى سال دوم بر اميد وظيفه پارسال و شناختن قاضى او را الى اتمامه

بعد سالى باز جوحى از محن‌

رو به زن كرد و بگفت اى چست زن‌

آن وظيفه پار را تجديد كن‌

پيش قاضى از گله من گو سخن‌

زن بر قاضى درآمد با زنان‌

مر زنى را كرد آ زن ترجمان‌

تا بنشناسد ز گفتن قاضيش‌

ياد نايد از بلاى ماضيش‌

هست فتنه غمزه غماز زن‌

ليك آن صد تو شود ز آواز زن‌

چون نمى توانست آوازى فراشت‌

غمزه تنهاى زن سودى نداشت‌

گفت قاضى رو تو خصمت را بيار

تا دهم كار تو را با او قرار

جوحى آمد قاضيش نشناخت زود

كو به وقت لقيه در صندوق بود

زو شنيده بود آواز از برون‌

در شرى و بيع و در نقص فزون‌

گفت نفقه زن چرا ندهى تمام‌

گفت از جان شرع را هستم غلام‌

ليك اگر ميرم ندارم من كفن‌

مفلس اين لعبم و شش پنج زن‌

زين سخن قاضى مگر بشناختش‌

ياد آورد آن دغل و آن باختش‌

گفت آن شش پنج با من باختى‌

پار اندر ششدرم انداختى‌

نوبت من رفت امسال آن قمار

با دگر كس باز، دست از من بدار