شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٣٩ - روان شدن شه زادگان در ممالك پدر بعد از وداع كردن ايشان شاه را و اعادت كردن شاه وقت وداع وصيت را الى آخره

عزم ره كردند آن هر سه پسر

سوى املاك پدر رسم سفر

در طواف شهرها و قلعه هاش‌

از پى تدبير ديوان و معاش‌

دستبوس شاه كردند و وداع‌

پس بديشان گفت آن شاه مطاع‌

هر كجاتان دل كشد عازم شويد

فى امان الله دست افشان رويد

غير آن يك قلعه نامش هش ربا

تنگ آرد بر كله داران قبا

الله الله زآن دز ذات الصور

دور باشيد و بترسيد از خطر

رو و پشت برج هاش و سقف و پست‌

جمله تمثال و نگار و صورت است‌

همچو آن حجره زليخا پر صور

تا كند يوسف به ناكامش نظر

چونكه يوسف سوى او مى ننگريد

خانه را پر نقش خود كرد آن مكيد

تا به هر سو كه نگرد آن خوش عذار

روى او را بيند او بى اختيار

بهر ديده روشنان يزدان فرد

شش جهت را مظهر آيات كرد

تا به هر حيوان و نامى كه نگرند

از رياض حسن ربانى چرند

بهر اين فرمود با آن اسپه او

حيث وليتم فثم وجهه‌

از قدح گر در عطش آبى خوريد

در درون آب حق را ناظريد

آنكه عاشق نيست او در آب در

صورت خود بيند اى صاحب بصر

صورت عاشق چو فانى شد در او

پس در آب اكنون كه را بيند بگو

حسن حق بينند اندر روى حور

همچو مه در آب از صنع غيور

غيرتش بر عاشقى و صادقى است‌

غيرتش بر ديو و بر استور نيست‌

ديو اگر عاشق شود هم گوى برد

جبرئيلى گشت و آن ديوى بمرد