شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٠٩ - خطاب حق تعالى به عزرائيل

حق به عزرائيل مى گفت اى نقيب‌

بر كه رحم آمد تو را از هر كيب‌

گفت بر جمله دلم سوزد به درد

ليك ترسم امر را اهمال كرد

تا بگويم كاشكى يزدان مرا

در عوض قربان كند بهر فتى‌

گفت بر كه بيشتر رحم آمدت‌

از كه دل پرسوز و بريان تر شدت‌

گفت روزى كشتيى بر موج تيز

من شكستم ز امر تا شد ريز ريز

پس بگفتى قبض كن جان همه‌

جز زنى و غير طفلى زآن رمه‌

هر دو بر يك تخته اى درماندند

تخته را آن موج ها مى راندند

باز گفتى ان مادر قبض كن‌

طفل را بگذار تنها ز امر كن‌

چون ز مادر بسكليدم طفل را

خود تو مى دانى چه تلخ آمد مرا

بس بديدم دود ماتم هاى زفت‌

تلخى آن طفل از فكرم نرفت‌

گفت حق آن طفل را از فضل خويش‌

موج را گفتم فكن در بيشه ايش‌

بيشه اى پر سوسن و ريحان و گل‌

پر درخت ميوه دار خوش اكل‌

چشمه هاى آب شيرين و زلال‌

پروريدم طفل را با صد دلال‌

صد هزاران مرغ مطرب خوش صدا

اندر آن روضه فكنده صد نوا

بسترش كردم ز برگ نسترن‌

كرده او را آمن از صدمه فتن‌

گفته من خورشيد را كو را مگز

باد را گفته بر او آهسته وز

ابر را گفته بر او باران مريز

برق را گفته بر او مگراى تيز

زين چمن اى دى مبران اعتدال‌

پنجه اى بهمن بر اين روضه ممال‌