شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٢٨ - سبب تأخير اجابت دعاى مؤمن

دود خلوص بر هوا رفتن: كنايت از ناله كردن از سوز دل.

مجمر: آتشدان.

انين المذنبين: گرفته از حديث است:

انين المذنبين احب الى من زجل المسبحين‌

: ناله گناهكاران نزد من خوشتر از بانگ تسبيح كنندگان است. (مصابيح القلوب، ص ٣٦١) مستجار: كه پناه بدو برند. پناهگاه.

مستند: تكيه گاه.

مشتهى: به رغبت خواهان.

در بازيچه مستغرق شدن: سرگرم لهو و لعب گشتن. به دنيا پرداختن.

گو بزار: بگذار تا زارى كند.

خوش همى آيد ...: مؤمن براى نياز خود خدا را مى خواند. خداى عزوجل فرمايد در پذيرفتن دعاى او تأخير كنيد كه مرا آوا و دعاى او خوش مى آيد. و چون روز رستاخيز شود خدا گويد بنده من مرا خواندى پذيرفتن تو را به تأخير افكندم و ثواب تو چنين و چنان است ... (ترجمه از بحارالانوار، ج ٩٠، ص ٣٧٤، به نقل از عدة الداعى) وآنكه اندر لابه ...: (آواز او را خوش مى دارم) و اينكه چگونه در لابه كردن مرا مى فريباند.

از پسند: به خاطر پسنديدن.

ذقن: چانه. خوش ذقن: كنايت از زيبا چهره.

فطير: نانى كه خمير آن خوب ور نيامده و آماده نشده باشد، و دير جويده شود.

كد: رنج، كوشش.

داردار كردن: نگاهداشتن.

مثالى است براى بيان كردن تأخير پذيرش دعاى بنده از سوى حق تعالى كه اگر در پذيرفتن تأخير رخ مى دهد نشان آن است كه بنده را نزد خدا اجرى و قربى است.