شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠ - سؤال از مرغى كه بر سر ربض شهرى نشسته باشد سر او فاضل تر است و عزيزتر و شريف تر و مكرم تر، و جواب دادن واعظ سائل را به قدر فهم او

واعظى را گفت روزى سائلى‌

كاى تو منبر را سنى تر قائلى‌

يك سؤالستم بگو اى ذو لباب‌

اندر اين مجلس سؤالم را جواب‌

بر سر باور يكى مرغى نشست‌

از سر و از دم كدامينش به است‌

گفت اگر رويش به شهر و دم به ده‌

روى او از دم او مى دان كه به‌

ور سوى شهر است دم رويش به ده‌

خاك آن دم باش و از رويش بجه‌

مرغ دم سوى شهر و سر سوى ده‌

دم آن مرغ از سر او به‌

مرغ با پر مى پرد تا آشيان‌

پر مردم همت است اى مردمان‌

عاشقى كآلوده شد در خير و شر

خير و شر منگر تو در همت نگر

باز اگر باشد سپيد و بى نظير

چونكه صيدش موش باشد شد حقير

ور بود جغدى و ميل او به شاه‌

او سر باز است منگر در كلاه‌

آدمى بر قد يك طشت خمير

بر فزود از آسمان و از اثير

هيچ كرمنا شنيد اين آسمان‌

كه شنيد اين آدمى پر غمان‌