شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٨٠ - حواله كردن مرغ گرفتارى خود را در دام به عفل و مكر و زرق زاهد و جواب زاهد مرغ را

گفت آن مرغ اين سزاى او بود

كه فسون زاهدان را بشنود

گفت زاهد نه، سزاى آن نشاف‌

كو خورد مال يتيمان از گزاف‌

بعد از آن نوحه گرى آغاز كرد

كه فخ و صياد لرزان شد ز درد

كز تناقض هاى دل پشتم شكست‌

بر سرم جانا بيا مى مال دست‌

زير دست تو سرم را راحتى است‌

دست تو در شكر بخشى آيتى است‌

سايه خود از سر من بر مدار

بى قرارم بى قرارم بى قرار

خواب ها بيزار شد از چشم من‌

در غمت اى رشك سرو و ياسمن‌

گر نيم لايق چه باشد گر دمى‌

ناسزايى را بپرسى در غمى‌

مر عدم را خود چه استحقاق بود

كه بر او لطفت چنين درها گشود

خاك گرگين را كرم آسيب كرد

ده گهر از نور حس در جيب كرد

پنج حس ظاهر و پنج نهان‌

كه بشر شد نطفه مرده از آن‌

توبه بى توفيقت اى نور بلند

چيست جز بر ريش توبه ريشخند

سبلتان توبه يك يك بركنى‌

توبه سايه است و تو ماه روشنى‌

اى ز تو ويران دكان و منزلم‌

چون ننالم چون بيفشارى دلم‌

چون گريزم زآنكه بى تو زنده نيست‌

بى خداونديت بود بنده نيست‌

جان من بستان تو اى جان را اصول‌

زآنكه بى تو گشته ام از جان ملول‌

عاشقم من بر فن ديوانگى‌

سيرم از فرهنگى و فرزانگى‌