شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٥٠ - خنديدن جهود و پنداشتن كه صديق مغبون است در اين عقد

قهقهه زد آن جهود سنگ دل‌

از سر افسوس و طنز و غش و غل‌

گفت صديقش كه اين خنده چه بود

در جواب پرسش، او خنده فزود

گفت اگر جدت نبودى و غرام‌

در خريدارى اين اسود غلام‌

من ز استيزه نمى جوشيدمى‌

خود به عشر اينش بفروشيدمى‌

كو به نزد من نيرزد نيم دانگ‌

تو گران كردى بهايش را به بانگ‌

پس جوابش داد صديق اى غبى‌

گوهرى دادى به جوزى چون صبى‌

كو به نزد من همى ارزد دو كون‌

من به جانش ناظرستم تو به لون‌

زر سرخ است او سيه تاب آمده‌

از براى رشك اين احمق كده‌

ديده اين هفت رنگ جسم ها

در نيابد زين نقاب آن روح را

گر مكيسى كرديى در بيع بيش‌

دادمى من جمله ملك و مال خويش‌

ور مكاس افزوديى من ز اهتمام‌

دامنى زر كردمى از غير وام‌

سهل دادى زآنكه ارزان يافتى‌

در نديدى حقه را نشكافتى‌

حقه سربسته جهل تو بداد

زود بينى كه چه غبنت اوفتاد

حقه پر لعل را دادى به باد

همچو زنگى در سيه رويى تو شاد

عاقبت واحسر تا گويى بسى‌

بخت و دولت را فروشد خود كسى؟

بخت با جامه غلامانه رسيد

چشم بدبختت بجز ظاهر نديد

او نمودت بندگى خويشتن‌

خوى زشتت كرد با او مكر و فن‌

اين سيه اسرار تن اسپيد را

بت پرستانه بگير اى ژاژخا

اين تو را و آن مرا برديم سود

هين لكم دين ولى دين اى جهود