شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢١ - حكايت شب دزدان كه سلطان محمود شب در ميان ايشان افتاد كه من يكى ام از شما و بر احوال ايشان مطلع شدن الى آخره

چون بجنبانم به رحمت ريش را

طى كنند آن قتل و آن تشويش را

قوم گفتندش كه قطب ما توى‌

كه خلاص روز مخنتمان شوى‌

ما رميت إذ رميت‌ راست دان‌

هرچه كارد جان بود از جان جان‌

چون سگى بانگى بزد از سوى راست‌

گفت مى گويد كه سلطان با شماست‌

خاك بو كرد آن دگر از ربوه اى‌

گفت اين هست از وثاق بيوه اى‌

پس كمند انداخت استاد كمند

تا شدند آن سوى ديوار بلند

جاى ديگر خاك را چون بوى كرد

گفت خاك مخزن شاهى است فرد

نقب زن زد نقب در مخزن رسيد

هر يكى از مخزن اسبابى كشيد

بس زر و زربفت و گوهرهاى زفت‌

قوم بردند و نهان كردند تفت‌

شه معين ديده منزلگاهشان‌

حليه و نام و پناه و راهشان‌

خويش را دزديد از ايشان بازگشت‌

روز در ديوان بگفت آن سرگذشت‌

پس روان گشتند سر هنگان مست‌

تا كه دزدان را گرفتند و ببست‌

دست بسته سوى ديوان آمدند

وز نهيب جان خود لرزان شدند

چونكه استادند پيش تخت شاه‌

يار شبشان بود ان شاه چو ماه‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)