شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٢٥ - بار ديگر رجوع كردن به قصه صوفى و قاضى

صورتى كه وديعه گيرنده در نگهدارى آن قصورى نكرده باشد، ضامن نيست.

ذوالفقار: داراى فقره ها. فقار: جمع فقاره: مهره پشت است. نيز «ذوالفقار» علم است براى شمشير على (ع)، و در اين بيت صاحب اراده به ذوالفقار همانند شده است. بايد با اراده قاطع وسوسه هاى شيطانى را در هم ريزى.

بيخود: كه اراده او در امر پروردگار است. كه خود را در حق فانى كرده.

ما رميت ...: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٥١٦/ ٢.

آن ضمان ...: چنانكه در شرح بيت هاى ١٥١٧/ ٦ به بعد و بخصوص بيت ١٥١٩/ ٦ نوشته شد اگر كسى مالى را نزد ديگرى بگذارد و او رعايت لازم را درباره آن مال بكند و آن مال تلف شود بر او تاوانى نيست، آنكه قدرت خود را در حكم و اراده پروردگار نهد، آن قدرت ديگر از آن او نيست و او همچون امينى است براى نگاهدارى آن.

هر دكانى راست: به مناسبت سخن از بيخودى، در اين بيت و بيت هاى بعد داستان صوفى و بيمار را رها مى كند و مطلبى ديگر را آغاز مى كند.

قز: كژ، ابريشم، نوعى ابريشم، و مقصود از قز در اين بيت پارچه ابريشمين است.

ادكن: نيلگون. و مقصود پارچه اى است به رنگ نيلى و خز ادكن معروف است.