شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٥ - منادى كردن سيد ملك ترمد كه هر كه در سه يا چهار روز به سمرقند رود به فلان مهم، خلعت و اسب و غلام و كنيزك و چندين زر دهم، و شنيدن دلقك خبر اين منادى در ده، و آمدن به اولاقى نزد شاه كه من بارى نتوانم رفتن

سيد ترمد كه آنجا شاه بود

مسخره‌او دلقك آگاه بود

داشت كارى در سمرقند او مهم‌

جست الاقى تا شود او مستتم‌

زد منادى هركه اندر پنج روز

آردم زآنجا خبر بدهم كنوز

دلقك اندر ده بد و آن را شنيد

بر نشست و تا به ترمد مى دويد

مركبى دو اندر آن ره شد سقط

از دوانيدن فرس را زآن نمط

پس به ديوان در دويد از گرد راه‌

وقت ناهنگام ره جست او به شاه‌

فجفجى در جمله ديوان فتاد

شورشى در وهم آن سلطان فتاد

خاص و عام شهر را دل شد ز دست‌

تا چه تشويش و بلا حادث شده است‌

يا عدوى قاهرى در قصد ماست‌

يا بلايى مهلكى از غيب خاست‌

كه ز ده دلقك به سيران درشت‌

چند اسبى تازى اندر راه كشت‌

جمع گشته بر سراى شاه خلق‌

تا چرا آمد چنين اشتاب دلق‌

از شتاب او و فحش اجتهاد

غلغل و تشويش در ترمد فتاد

آن يكى دو دست بر زانوزنان‌

وآن دگر از وهم واويلى كنان‌

از نفير و فتنه و خوف نكال‌

هر دلى رفته به صد كوى خيال‌

هر كسى فالى همى زد از قياس‌

تا چه آتش اوفتاد اندر پلاس‌