شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥٦ - دعوى كردن ترك و گرو بستن او كه درزى از من چيزى نتواند بردن

ترك را آن شب نبرد از غصه خواب‌

با خيال دزد مى كرد او حراب‌

بامدادان اطلسى زد در بغل‌

شد به بازار و دكان آن دغل‌

پس سلامش كرد گرم و اوستاد

جست از جالب به ترحيبش گشاد

گرم پرسيدش ز حد ترك بيش‌

تا فكند اندر دل او مهر خويش‌

چون بديد از وى نواى بلبلى‌

پيشش افكند اطلس استنبلى‌

كه ببر اين را قباى روز جنگ‌

زير نافم واسع و بالاش تنگ‌

تنگ بالا بهر جسم آراى را

زير واسع تا نگيرد پاى را

گفت صد خدمت كنم اى ذو وداد

در قبولش دست بر ديده نهاد

پس بپيمود و بديد او روى كار

بعد از آن بگشاد لب را در فشار

از حكايت هاى ميزان دگر

وز كرم ها و عطاى آن نفر

وز بخيلان و ز تحشيراتشان‌

از براى خنده هم داد او نشان‌

همچو آتش كرد مقراضى برون‌

مى بريد و لب پر افسانه و فسون‌