شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢ - تمامت كتاب الموطد الكريم

امر آيد در صور رو در رود

باز هم زامرش مجرد مى شود

پس له الخلق و له الامرش بدان‌

خلق صورت، امر جان، راكب بر آن‌

راكب و مركوب در فرمان شاه‌

جسم بر درگاه و جان در بارگاه‌

چونكه خواهد كآب آيد در سبو

شاه گويد جيش جان را كه ار كبوا

باز جان ها را چو خواند در علو

بانگ آيد از نقيبان كه انزلوا

بعد از اين باريك خواهد شد سخن‌

كم كن آتش هيزمش افزون مكن‌

تا نجوشد ديگ هاى خرد زود

ديگ ادراكات خرد است و فرود

پاك سبحانى كه سيبان كند

در غمام حرفشان پنهان كند

زين غمام بانگ و حرف و گفت و گوى‌

پرده اى، كز سيب نآيد غير بوى‌

بارى افزون كش تو اين بو را به هوش‌

تا سوى اصلت برد بگرفته گوش‌

بو نگه دار و بپرهيز از زكام‌

تن بپوش از باد و بود سرد عام‌

تا نيندايد مشامت را ز اثر

اى هواشان از زمستان سردتر

چون جمادند و فسرده و تن شگرف‌

مى‌جهد انفاسشان از تل برف‌

چون زمين زين برف در پوشد كفن‌

تيغ خورشيد حسام الدين بزن‌

هين بر آر از شرق سيف الله را

گرم كن زآن شرق اين درگاه را

جمله حس هاى بشر هم بى بقاست‌

زآنكه پيش نور روز حشر لاست‌