شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٦٨ - حكايت صدر جهان بخارا كه هر سائلى كه به زبان بخواستى از صدقه عام بى دريغ او محروم شدى، و آن دانشمند درويش به فراموشى و فرط حرص و تعجيل به زبان بخوسات در موكب، صدر جهان از وى رو بگردانيد و او هر روز حيله نو ساختى و خود را گاه زن كردى زير چادر و گاه نا

نوبت روز فقيهان ناگهان‌

يك فقيه از حرص آمد در فغان‌

كرد زارى ها بسى چاره نبود

گفت هر نوعى نبودش هيچ سود

روز ديگر با رگو پيچيد پا

ناكس اندر صف قوم مبتلا

تخته ها بر ساق بست از چپ و راست‌

تا گمان آيد كه او اشكسته پاست‌

ديدش و بشناختش چيزى نداد

روز ديگر رو بپوشيد از لباد

هم بدانستش ندادش آن عزيز

از گناه و جرم گفتن هيچ چيز

چونكه عاجز شد ز صد گونه مكيد

چون زنان او چادرى بر سر كشيد

در ميان بيوگان رفت و نشست‌

سر فرو افكند و پنهان كرد دست‌

هم شناسيدش ندادش صدقه اى‌

در دلش آمد ز حرمان حرقه اى‌

رفت او پيش كفن خواهى پگاه‌

كه بپيچم در نمد نه پيش راه‌

هيچ مگشا لب نشين و مى نگر

تا كند صدر جهان اينجا گذر

بوك بينده مرده پندارد به ظن‌

زر در اندازد پى وجه كفن‌

هرچه بدهد نيم آن بدهم به تو

همچنان كرد آن فقير صله جو

در نمد پيچيد و بر راهش نهاد

معبر صدر جهان آنجا فتاد

زر در اندازيد بر روى نمد

دست بيرون كرد از تعجيل خود