شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٥٨ - معاتبه مصطفى

مدح مرد چوپان: نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٧١٠/ ٢ به بعد.

قدح به مرد برگرفتن: نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٧٤٠/ ٢ به بعد.

گر تو هم رحمت كنى: مخاطب رسول ٦ است.

جهان كهنه: عالم قديم. جهانى كه آغاز آن بر همگان پوشيده است.

نوگر: كه هر دم نعمتى از آن به بندگان مى رسد و هر يك تازه و شگفت است.

زآن جهان: عالم امر. جهان ربوبى كه دردمند را مى جويد و درمان كند.

ابشروا يا قوم ...: مژده باد شما را اى قوم كه گشايش پديد آمد. شاد باشيد اى قوم كه دشوارى رفت.

كازه: كلبه اى كه از چوب يا نى در صحرا سازند.

آفتاب در كازه هلال رفتن: كنايت از توجه به بلال و اذان گفتن از او خواستن. نيز در آن اشارتى است به رفتن رسول ٦ به جايى كه هلال در آن بيمار افتاده بود. هلال بنده اى است كه داستان او از بيت ١١١١ همين دفتر آغاز خواهد شد.

ارحنا يا بلال: اشارت است به فرمان رسول بلال را كه چون از گير و دار اين جهان مادى خسته مى شد بلال را مى گفت اذان بگو: