شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٦٣ - رجوع كردن به حكايت آن شخص وام كرده و آمدن او به اميد عنايت آن محتسب سوى تبريز

ساربانا بار بگشا ز اشتران‌

شهر تبريز است و كوى گلستان‌

فر فردوسى است اين پاليز را

شغشعه عرشى است اين تبريز را

هر زمانى نور روح انگيز جان‌

از فراز عرش بر تبريزيان‌

چون وثاق محتسب جست آن غريب‌

خلق گفتندش كه بگذشت آن حبيب‌

او پرير از دار دنيا نقل كرد

مرد و زن از واقعه او روى زرد

رفت آن طاوس عرشى سوى عرش‌

چون رسيد از هاتفانش بوى عرش‌

سايه اش گرچه پناه خلق بود

درنورديد آفتابش زود زود

راند او كشتى از اين ساحل پرير

گشته بود آن خواجه زين غمخانه سير

نعره اى زد مرد و بيهوش اوفتاد

گوييا او نيز در پى جان بداد

پس گلاب و آب بر رويش زدند

همرهان بر حالتش گريان شدند

تا به شب بى خويش بود و بعد از آن‌

نيم مرده بازگشت از غيب جان‌

من از بى مرادى نيم روى زرد

غم بى مرادان دلم خسته كرد