شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١١٦ - تشبيه مغفلى كه عمر ضايع كند، و وقت مرگ در آن تنگاتنگ توبه و استغفار كردن گيرد، به تعزيت داشتن شيعه اهل حلب هر سالى در ايام عاشورا به دروازه انطاكيه و رسيدن غريب شاعر از سفر و پرسيدن كه اين غريو چه تعزيه است

روز عاشورا همه اهل حلب‌

باب انطاكيه اندر، تا به شب‌

گرد آيد مرد و زن جمعى عظيم‌

ماتم آن خاندان دارد مقيم‌

ناله و نوحه كنند اندر بكا

شيعه عاشورا براى كربلا

بشمرند آن ظلم ها و امتحان‌

كز يزيد و شمر ديد آن خاندان‌

نعره هاشان مى رود در ويل و وشت‌

پر همى گردد همه صحرا و دشت‌

يك غريبى شاعرى از ره رسيد

روز عاشورا و آن افغان شنيد

شهر را بگذاشت و آن سو راى كرد

قصد جست و جوى آن هيهاى كرد

پرس پرسان مى شد اندر افتقاد

چيست اين غم؟ بر كه اين ماتم فتاد؟

اين رئيس زفت باشد كه بمرد

اين چنين مجمع نباشد كار خرد

نام او و القاب او شرحم دهيد

كه غريبم من شما اهل دهيد

چيست نام و پيشه و اوصاف او

تا بگويم مرثيه ز الطاف او

مرثيه سازم كه مرد شاعرم‌

تا از اينجا برگ و لالنگ برم‌

آن يكى گفتش كه هى ديوانه اى‌

تو نه اى شيعه عدو خانه اى‌

روز عاشورا نمى دانى كه هست‌

ماتم جانى كه از قرنى به است‌

پيش مؤمن كى بود اين غصه خوار

قدر عشق گوش عشق گوشوار

پيش مؤمن ماتم آن پاك روح‌

شهره تر باشد ز صد طوفان نوح‌