مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٣ - مسؤولیت انسان در مقابل نعمتها

تفسیر سوره الرحمن (٢)

اعوذ باللَّه من الشّیطان الرجیم

وَ الْارْضَ وَضَعَها لِلْانامِ. فیها فاکهَةٌ وَ النَّخْلُ ذاتُ الْاکمامِ. وَ الْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَ الرَّیحانُ. فَبِأی الاءِ رَبِّکما تُکذِّبانِ [١].

[آیات اول سوره الرحمن را] [٢] خواندیم که سخن از تعلیم قرآن و از خلقت انسان و از تعلیم نطق و بیان و از نظام آسمان و خورشید و ماه و بعد اشاره به درخت و گیاه و امثال اینها بود؛ در اینجا میفرماید: «وَ الْارْضَ وَضَعَها لِلْانامِ» و زمین را خدا برای مردم آفرید. «انام» یک نوع اسم جمع به معنی مردم است. انام یعنی «الناس»، یعنی مردم. زمین را خدا برای مردم [آفرید.] [٣] اینجا دو جهت هست که ما باید به این دو جهت توجه کنیم.

مسؤولیت انسان در مقابل نعمتها

یکی این است که بینش یک نفر موحد در عالم خلقت همیشه این طور باید باشد که نظامی است در عالم و رابطهای است در خلقت اشیاء؛ یعنی اگر زمین شرایط زندگی