مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٣٧ - امام حسین علیه السلام، مصداق نفس مطمئنّه

کسی که به آن مقام رسیدهای که خدا به تو میگوید: ما تو را پسندیدهایم و تو ما را.

تو اکنون در گروه بندگان خاص من وارد شو. حال، حسین میخواهد به گروه کدام بندگان وارد شود؟ معلوم است، در گروه افراد مثل پیامبر و علی و فاطمه؛ والّا در گروه بندگان بود و با یک گروه از بندگان در حال جنگ بود. اما بندگان من، آنهایی که دیگر بنده هیچ چیزی نیستند. وَ ادْخُلی جَنَّتی. در این آیه میفرماید: راضِیةً مَرْضِیةً.

این سخن خداست در این آیه؛ آخرین سخن اباعبداللَّه که از وجود مقدسش شنیدند عین همین سخن است. مقارن با آخرین مقاومتش، مقارن با آن لحظهای که دیگر مقاومتش پایان پذیرفته بود، یعنی لحظه سقوط از مرکب، مقارن با اینکه از مرکب به روی زمین میافتد این آهنگ از زبان مبارکش شنیده میشود که فرمود: رِضی بِقَضائِک وَ تَسْلیماً لِامْرِک لامَعْبودَ سِواک یا غِیاثَ الْمُسْتَغیثینَ.