خدا آمرزنده و مهربان است. این جمله ((غَفورٌرَحیمٌ)) در جایی گفته می‌شود که انسانی عمل ناشایست و حرامی انجام بدهد که قرآن بگوید خدا گناهان را می‌آمرزد بدیهی است این که پیغمبر حلالی را بر خود حرام کند حرام نیست آنچه که حرام است آن موجباتی است که منجر به این شده است، یعنی کاری که گناه است کاری که گناه است آن آزارهای است که منجر به این عمل مباح شده است پس به قرینه وَاللهُ غَفُورٌرَحیمٌ می‌فهمیم که ملامت متوجه کسانی است که موجبات این کار را فراهم کردند و متوجه شخص پیغمبر . این

پیغمبر ضمناً قسم خورده بود. قرآن می‌فرماید خدا اجازه می‌دهد با دادن کفاره ای آن قسم را به اصطلاح بشکنی و (آن کاررا) بر خود حلال کنی قَدفَرَضَ اللهُ لکم خدا فرض کرده برای شما [١] ، خدا مجاز می‌شمارد که شما از این یمین و قسم بیرون بیایید« یعنی بیرون بیایید به اینکه به جای آن کفاره ای بدهید» اینجا دیگر خطاب به عموم مردم است. وَاللهُ مَولیکُم وَهُوَ العَلیمُ الحَکیمُ مولا و یار و ناصر شما خدا است و او دانا و حکیم است. وَاذااَسَرَّ النَّبی الی بَعضِ اَزواجِه حدیثًا یادکن ذکرکن، آن وقتی را که پیامبر به بعضی از همسران خود حدیثی [٢] را به صورت یک راز می‌گوید. این آیات نشان می‌دهد که تمام قضایا برای این بوده است که باطن این‌ها آشکار شود که این ها صلاحیت رازداری را ندارند. پیغمبر رازی را به بعضی از همسران خود گفت،فَلَمَّا نَبَّات بِهِ وَ اَظهَرَهُ اللهُ عَلَیهِ عَرَّفَ بَعضَهُ وَ اَعرَضَ عَن بَعضٍ همین که آن زن آن حدیث و راز را فاش کرد (البته به یک نفر بیشتر نگفت که همان عایشه بود) و خدا پیامبر را بر این اظهار راز آگاه کرد پیغمبر کریمانه رفتار کرد، همه را به رویش نیاورد، قسمتی را به رویش آورد که چنین کردی و قسمت دیگر را به رویش نیاورد.فَلَمّا نَبَّاها بِهِ تا پیامبر به او خبر داد که من می‌دانم، او مستوحش شدو وحشت کرد قَالَت مَن اَنبَاَکَ هذا گفت چه کسی به تو خبر داد ؟ این امرچنان خصوصی در میان ما دو نفر بود که احدی اطلاع نداشت. قضیه را باور نمی‌کرد. قالَ نَبَّانِیَ العَلیمُ الخَبیرٌ خدای دانا و آگاه به من خبر داده است.

اینجاست که دیگر لحن قرآن به شدت خشونت پیدا می‌کند. ببینید: لحن قرآن