مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٦٠ - تفسیر سوره الحاقّه (٢)

تفسیر سوره الحاقّه (٢)

اعوذ باللَّه من الشیطان الرجیم

وَ امّا مَنْ اوتِی کتابَهُ بِشِمالِهِ فَیقولُ یا لَیتَنی لَمْ اوتَ کتابِیهْ. وَ لَمْ ادْرِ ما حِسابِیهْ. یا لَیتَها کانَتِ الْقاضِیةَ. ما اغْنی عَنّی مالِیهْ. هَلَک عَنّی سُلْطانِیهْ. خُذوهُ فَغُلّوهُ. ثُمَّ الْجَحیمَ صَلّوهُ. ثُمَّ فی سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعونَ ذِراعاً فَاسْلُکوهُ. انَّهُ کانَ لایؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظیمِ. وَ لا یحُضُّ عَلی طَعامِ الْمِسْکینِ. فَلَیسَ لَهُ الْیوْمَ ههُنا حَمیمٌ. وَ لا طَعامٌ الّا مِنْ غِسْلینٍ. لا یأْکلُهُ الَّا الْخاطِؤنَ [١].

در چند آیه پیش چنین خواندیم: یوْمَئِذٍ تُعْرَضونَ لا تَخْفی مِنْکمْ خافِیةٌ در آن هنگام، در آن روز، در قیامت، خود شما عرضه میشوید. قید نفرموده است که عرضه میشوید بر چه و بر که، ولی مفسرین گفتهاند و قرائن آیه هم نشان میدهد که همان عرضه بر پروردگار است. عرضه بر پروردگار، معلوم است که از ناحیه پروردگار نیست. یک وقت هست که یک چیزی را بر کسی عرضه میدارند از باب اینکه بر آن کس مخفی است و بر او آشکار میکنند؛ مثل اینکه از او دور است به نزدیک او میبرند. ولی یک