مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٥ - درک عظمت الهی

نعمتهای جسمانی را ذکر میکند: «جَنّاتٍ تَجْری مِنْ تَحْتِهَا الْانْهارُ» [١] ... میفرماید: «وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ اکبَرُ» [٢] و اما بالاتر از همه خشنودی حق است. این «بالاتر از همه» برای چه کسی؟ آدمی که اساساً در دنیا خدا را نشناخته و از حبّ خدا و رضای خدا و خشنودی خدا و عبودیت، چیزی درک نکرده او در آخرت هم محجوب است: «وَ مَنْ کانَ فی هذِهِ اعْمی فَهُوَ فِی الْاخِرَةِ اعْمی وَ اضَلُّ سَبیلًا» [٣] آن که در این دنیا کور باشد در آن دنیا هم کور است و گمراهتر. نمیشود انسان در این دنیا کور باشد و در آن دنیا بینا، و این چشمی که در این دنیا باز نشده در آن دنیا بینا شود! این رباعی از فخر رازی است؛ رباعی خیلی خوب حکیمانهای است؛ میگوید: