یکی اینکه بعضی که توجه نمیکنند این سخن در مورد اولیاءاللَّه است میگویند: طبق این آیه مرگ باید برای همه مردم یک امر آرزویی باشد، پس آیا خدا آدم را در این دنیا آورده تا همیشه آرزوی مرگ داشته باشد؟ نه، قرآن نمیگوید همه مردم، بلکه میگوید مرگ برای اولیاءاللَّه یک آرزوست.

شبهه دوم این است که آیا اولیاءاللَّه فقط باید آرزوی مرگ داشته باشند و آرزوی طول عمر نباید داشته باشند؟ اگر چنین است پس چرا خود اولیاءاللَّه در دعاها از خدا طول عمر خواستهاند و به ما هم دستور دادهاند که از خدا طول عمر بخواهید:

اللّهُمَّ اجْعَلْ فیما تَقْضی وَ تُقَدِّرُ مِنَ الْأَمْرِ الَمحْتومِ وَ فیما تَفْرُقُ مِنَ الْامْرِ الْحَکیمِ فی لَیلَةِ الْقَدْرِ مِنَ الْقَضاءِ الَّذی لا یرَدُّ وَ لایبَدَّلُ انْ تَکتُبَنی مِنْ حُجّاجِ بَیتِک الْحَرامِ، الْمَبْرورِ حَجُّهُمْ، الْمَشْکورِ سَعْیهُمْ، الْمَغْفورِ ذُنوبُهُمْ، الْمُکفَّرِ عَنْهُمْ سَیئاتُهُمْ وَ اجْعَلْ فیما تَقْضی وَ تُقَدِّرُ انْ تُطیلَ عُمْری فی خَیرٍ و عافِیةٍ [١].

در بخش آخر این دعا به خداوند عرض میکند: از تو میخواهم عمرم را زیاد کنی ولی در خیر و عافیت. هم خودشان آرزوی طول عمر دارند و هم از ما خواستهاند که از خداوند عمر طولانی بخواهیم. نیز اگر مرگ مورد آرزوست چرا خودکشی مانند کشتن هر انسان دیگر گناه کبیره و نتیجهاش عذاب مُخلّد است؟ چرا اگر کسی ولو به همین خیالات، خودش را بکشد، نفْس محترمی را کشته است و قرآن فرموده است که تا ابد در عذاب الهی است؟

از توضیحاتی که دادیم معلوم شد که در عین اینکه مرگ برای اولیاءاللَّه یک امر مورد آرزوست معنایش این نیست که آنان مجازند این فرصت را از دست بدهند، بلکه هر وقت آن فرصت به قضا و قدر الهی تمام شد آرزو دارند به آنجا بروند.

گفتیم که در دو مورد است که برای اولیاءاللَّه مرگ بهطور مطلق یک امر آرزویی میشود و دیگر از خدا طول عمر نمیخواهند. یکی همانطور که عرض کردم آنجا که احساس کنند دیگر بعد از این فرصت کار نیست.

[١]. بحارالانوار، ج ٩٧/ ص ٣٧٥، با اندک اختلاف.