مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٥٧ - انسانهای مسخ شده

که الاغ هم دارد، حواس را حیوانات هم دارند، اما به انسان علاوه بر این حواس- که مواد خام برای او در ذهنش و در اندرونش جمع میکنند- قوّه دیگری داده شده است که قرآن از آن گاهی به «لُبّ» تعبیر میکند، گاهی به «عقل»، گاهی به «فؤاد» و گاهی به «قلب»، و به وسیله این قوّه در مورد اطلاعاتی که از دنیای خارج به او رسیده است میاندیشد و نتیجهگیری میکند.

همه اینها سپاسی را لازم دارند. این چشم داده شده است که انسان (قُل اُنظرو ما ذا فِی السَّمواتِ و الاَرض[١]) نه اینکه انسان این چشم را همین جور ف بدهد، بیاید به این دنیا و برود و چیزی نبیند. آیات خدا را به وسیله چشم باید ببیند، آیات دیگری را به وسیله گوش باید بشنود. شکر اینها به این است. ولی خداوند دلی به انسان داده است که شکر این دل به این است که درباره آنچه می بیند و می شنود و حس می کند، تفکر کند و نتیجه گیری نماید و نتیجه نهایی را بگیرد. این تعبیر در آیات زیادی در قرآن آمده است که خدا چشم و گوش و حواس به انسان داده است و دل، و انتظار سپاس دارد. سپاسش نه فقط گفتنِ به لفظ است که: شکر کنیم؛ سپاسش این است که از این قوه ها و نیروها [استفاده درست بکند.][٢]