(روحش را عرض میکنم و جملهاش را بعد ترجمه میکنم): هیچ وقت چیزی را بر خدا حتم نکنید، یعنی نگویید خدایا فلان چیز را به هر حال من میخواهم، من کار ندارم حکمت اقتضا میکند یا نه، مصلحت است یا مصلحت نیست. ادب عبودیت اقتضا میکند که انسان از خدا بخواهد. آن کسی که از خدا چیز نمیخواهد او در مقابل خدا انانیت به خرج میدهد. عبودیت اقتضا میکند که انسان همیشه از خداوند چیز بخواهد. و وقتی که انسان از خدا چیز میخواهد اول این را باید بخواهد: خدایا این قلب من را هدایت کن که از تو آن چیزی را بخواهد که حکمت و مصلحت است و الّا من خیلی اوقات گمراه میشوم، چیزهایی برای خود میخواهم که نباید بخواهم و چه دعای بزرگی است! در نهجالبلاغه است، میفرماید:

اللَّهُمَّ انْ فَهِهْتُ عَنْ مَسْأَلَتی، اوْ عَمِهْتُ عَنْ طَلِبَتی، فَدُلَّنی عَلی مَصالِحی، وَ خُذْ بِقَلْبی الی مَراشِدی، فَلَیسَ ذلِک بِنُکرٍ مِنْ هِدایاتِک، وَ لا بِبِدْعٍ مِنْ کفایاتِک [١].

یعنی خدایا اگر زمانی من گنگ و لال شدم نفهمیدم از تو چه باید بخواهم، عوضی چیزی خواستم، خدایا اگر از مطلوب واقعی خودم کور شدم، چشمهایم آن مطلوبهای واقعی خودم را ندید و چیزهایی را دید که اصلًا نباید من به اینها توجه کنم، خدایا اولین دعای من این است که با آن لطف و کرم خودت دست به قلب من بینداز و دل مرا هدایت کن که بفهمم چه بخواهم، مرا به مصالح خودم راهنمایی کن.

این قلب من را بگیر و به سوی رشدش و آنچه که صلاح و هدایت و راهش است راهنمایی بفرما. از کرم تو و از لطف عمیم تو اینها عجیب و چیز تازهای نیست؛ یعنی تو چقدر لطف داری که بسیاری از اوقات اصلًا قلب من را خودت هدایت کردهای که من چه از تو بخواهم، اینها هم جزء لطفهای توست.

در دعای رجب میخوانیم: یا مَنْ ارْجوهُ لِکلِّ خَیرٍ وَ امَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ کلِّ شَرٍّ تا آنجا که میگوییم: یا مَنْ یعْطِی الْکثیرَ بِالْقَلیلِ ای خدایی که رحمت و نعمت بسیار را میدهی در مقابل عمل کم. یا مَنْ یعْطی مَنْ سَئَلَهُ ای خدایی که عنایت میکنی به هرکه

[١]. نهجالبلاغه فیضالاسلام، خطبه ٢١٨.