مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٣٢

کرده است او بر آن غیب که مثلًا جبرئیل است از خود جبرئیل آگاهتر است، بر آن پنهانِ دیگر که شیطان است از خود شیطان آگاهتر است. آنوقت چطور امکان دارد که بر او اشتباه بشود که این مَلَک است یا شیطان؟! حتی حرف خودش اشتباه بشود، حرفی که میگوید بعد خودش نفهمد که شیطان چیز دیگری به گوش مردم رسانده است! چنین نیست، چون پای رسالت امر الهی در میان است. خدا خودِ پیغمبر را آگاه کرده است و بعلاوه پیغمبر را در یک حفظ و حراستی قرار داده است که از آغازی که وحی را تلقی میکند تا پایانی که وحی را به مردم میرساند در یک حفظ و حراست و سانسور کامل الهی است، هیچ قدرتی نمیتواند در او نفوذ کند. این معنای عصمت پیغمبران در ابلاغ وحی است که عصمتِ از خطاست.

عصمت از گناه

عصمت از گناه چطور؟ بعضی گفتهاند (مخصوصاً در اهل تسنن این حرف گفته شده): راست است، پیغمبر در آنچه که مربوط به وحی و ابلاغ به مردم است هرگز دچار اشتباه نمیشود چون این مربوط به پیغمبر نیست مربوط به خداست و امکان ندارد که اشتباهی رخ بدهد؛ ولی بعد آیا ممکن است پیغمبر از آن جهت که بشری است مانند بشرهای دیگر مرتکب معصیت بشود به معنی اینکه یک چیزی که گناه است و خودش به مردم ابلاغ کرده است که این گناه است- العیاذ باللَّه- همان معصیت را مرتکب بشود؟ جواب این سؤال این است که پیغمبر که پیام خدا را به مردم میرساند نه فقط با زبان میرساند، با عملش هم میرساند ... [١] خودش بَلاغاً مِنَ اللَّهِ است و لهذا قرآن میگوید: لَقَدْ کانَ لَکمْ فی رَسولِ اللَّهِ اسْوَةٌ حَسَنَةٌ [٢]. قرآن نمیگوید شما فقط به سخن پیغمبر عمل کنید ولی به خودش و کار و عملش و شخصیتش کار نداشته باشید؛ قرآن میگوید سخن پیغمبر پیام ما را میرساند، عمل پیغمبر هم پیام ما را میرساند ... [٣]