بسم اللَّه الرحمن الرحیم. انّا ارْسَلْنا نوحاً الی قَوْمِهِ ما نوح را به سوی قوم خودش فرستادیم؛ یعنی نوح پیامبر ما بود و پیام ما را به سوی قوم خودش برد و رسانید.

فرستادیم که چه؟ انْ انْذِرْ قَوْمَک قوم خودت را انذار بده، بیم بده، اعلام خطر کن.

معمولًا پیغمبران وقتی فرستاده میشوند که مردمی گمراه باشند و نیاز به مُنذِر دارند و قهراً چون انذار به تنهایی کافی نیست، نیاز به مبشّر نیز دارند، بشارت و انذار هر دو. مِنْ قَبْلِ انْ یأْتِیهُمْ عَذابٌ الیمٌ قبل از آنکه عذاب دردناکی به آنها برسد آنها را اعلام خطر کن.

دستورات نوح به قوم خود :

١. توحید در بندگی

قالَ یا قَوْمِ انّی لَکمْ نَذیرٌ مُبینٌ نوح برای اولین بار رفت و به مردم اعلام کرد: مردم! من اعلام خطرکننده آشکاری هستم؛ یعنی رسالت انذاری خودش را از طرف پروردگار به قوم خودش ابلاغ کرد، که چه بکنید؟ اولین سخن هر پیغمبری انِ اعْبُدُوا اللَّهَ است؛ همینطور که اولین سخن پیغمبر ما قولوا لا الهَ الَّا اللَّهُ تُفْلِحوا است؛ چون مادر همه بدبختیها شرک است به انواع خودش، و توحید پایه همه سعادتهای بشر است.

پرستش غیر خدا منحصر به اینکه یک بت سنگی یا چوبی باشد بعد در مقابلش بایستند خم و راست بشوند و قربانی کنند نیست؛ عبادت غیر خدا هرگونه طاعتی را و هرگونه مقصد نهایی قرار دادنِ غیر خدا را شامل میشود. کار لا الهَ الَّا اللَّه با این که ما بتها را پرستش نکنیم به پایان نمیرسد. چه بتی از بت نفس و از خودپرستی بالاتر است؟ پرستش هزار رنگ دارد که لا الهَ الَّا اللَّه اینها را نفی میکند. انِ اعْبُدُوا اللَّهَ اولین حرف این است: تنها خدا را پرستش کنید، پرستش غیر حق را کنار بگذارید.

یعنی یک بندگی و صدها هزار آزادی.

هر بندگی اسارت است جز بندگی خدا که در عین اینکه برای انسان بندگی است عین آزادی است، به دلیل خاصی، که در کتاب سیری در نهجالبلاغه این مسأله را طرح کردهایم. هر بندگی دیگری عین اسارت است؛ تنها بندگی خدا آزادی از هر بندگی دیگر است. پس دستور اول، توحیدِ در بندگی.