مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٨٥ - تفسیر سوره واقعه (١)

[ تفسیر سوره واقعه ]

تفسیر سوره واقعه (١)

بسم اللَّه الرحمن الرحیم

اذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ. لَیسَ لِوَقْعَتِها کاذِبَةٌ. خافِضَةٌ رافِعَةٌ. اذا رُجَّتِ الْارْضُ رَجّاً. وَ بُسَّتِ الْجِبالُ بَسّاً. فَکانَتْ هَباءً مُنْبَثّاً. وَ کنْتُمْ ازْواجاً ثَلاثَةً. فَاصْحابُ الْمَیمَنَةِ ما اصْحابُ الْمَیمَنَةِ. وَ اصْحابُ الْمَشْئَمَةِ ما اصْحابُ الْمَشْئَمَةِ. وَالسّابِقونَ السّابِقونَ. اوُلئِک الْمُقَرَّبونَ. فی جَنّاتِ النَّعیمِ. ثُلَّةٌ مِنَ الْاوَّلینَ. وَ قَلیلٌ مِنَ الْاخِرینَ [١].

سوره مبارکه واقعه است که به نام «واقعه» هم نامیده شده است. تقریباً میتوان گفت که تمام این سوره مربوط به قیامت است. اینچنین شروع میشود: «اذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ» آنگاه که واقع شد «واقع شده». کلمه «وقوع»، ظاهراً کلمه دیگری وجود نداشته باشد که معنایش از خودش روشنتر باشد. با هر کلمه دیگری بخواهیم آن را تفسیر کنیم باز به اندازه خودش یا بیشتر از خودش روشن نیست. گاهی میگویند وقوع