بعد راجع به اینکه انجیل چطور از بین رفت بحث میکنند که خیلی مفصل است تا اینکه همان جمله دوباره تکرار میشود: «قالَ لَهُ الرِّضا علیه السلام: إنَّ عیسی علیه السلام لَمْ یخالِفِ السُّنَّةَ وَ کانَ مُوافِقاً لِسُنَّةِ التَّوْریةِ» به رأسالجالوت خطاب میکند که عیسی با تورات مخالف نبود و همانطور که در قرآن آمده، او برای تأیید تورات آمده بود نه برای نسخ تورات، «حَتّی رَفَعَهُ اللَّهُ إلَیهِ، وَ فی الْإنْجیلِ مَکتوبٌ: إنَّ ابْنَ الْبَرَّةِ ذاهِبٌ وَ الْبارِقَلیطا جاءٍ مِنْ بَعْدِهِ» پسر برّه (که مراد از برّه، ظاهراً مریم سلاماللَّه علیهاست) میرود و بعد از او بارقلیطا خواهد آمد.«وَ هُوَ الَّذی یحْفِظُ الْآصارَ وَ یفَسِّرُ لَکمْ کلَّ شَیءٍ وَ یشْهَدُ لی کما شَهِدْتُ لَهُ» [١] او به من شهادت خواهد داد، همانطور که من به او شهادت دادم؛ همانطور که من او را تصدیق کردم او هم مرا تصدیق میکند. غرض این بود که همینقدر اشاره کرده باشم که در کلمات حضرت رضا علیه السلام این مطلب آمده است.

دروغ بستن به خداوند

حال آیه بعد را بخوانیم:«وَ مَنْ أظْلَمُ مِمَّنِ افْتَری عَلَی اللَّهِ الْکذِبَ وَ هُوَ یدْعی إلَی الْاسْلامِ وَ اللَّهُ لا یهْدِی الْقَوْمَ الظّالِمینَ». این تعبیر و تعبیرهای مشابه در قرآن زیاد آمده است:«وَ مَنْ أظْلَمُ مِمَّنِ افْتَری عَلَی اللَّهِ» [٢] (یا «وَ کذَّبَ بِالصِّدْقِ» [٣]) ستمگرتر از کسی که به خدا افترا ببندد کیست؟

میدانیم که دروغ گناه کبیره و ظلم است، یعنی در مورد هر چیزی و به هر کسی انسان دروغ بگوید، چون او را از حقیقت منحرف کرده، بنابراین به او ظلم کرده است. دروغ به طور کلی در قرآن ظلم تلقی میشود. ولی دروغ تا دروغ تفاوت دارد. هر دروغی گناه کبیره است، هیچ دروغی نداریم گناه صغیره باشد، ولی در میان دروغها، دروغ بستن به خدا و رسول، شنیعترین دروغهاست و لهذا میبینید که روزه ماه رمضان با دروغهای عادی باطل نمیشود (البته چنین دروغی گناه کبیره

[١]. عیون اخبارالرضا، ج ٢/ ص ١٣٩- ١٥٨.[٢]. صف/ ٧.[٣]. زمر/ ٣٢.