حتی نه بنده آخرت، نه بنده هوای نفس، نه بنده نعمت، نه بنده بهشت و جهنم، فقط و فقط بنده مناند.«وَ ادْخُلی جَنَّتی» و به بهشت من داخل شو (این «بهشت من» یک بهشت دیگری است که پای هر کس به آنجا نمیرسد).

امام حسین علیه السلام، مصداق نفس مطمئنّه

از آیاتی که راجع به مقام انسان در قرآن آمده است که انسان چه حدی دارد [یکی همین آیه است. امام صادق علیه السلام در باره سوره والفجر فرمود] [١] که سوره جد ما امام حسین است. اتفاقاً هر کسی که سوره والفجر را بشنود ابتدا توجهش به آیات اول این سوره جلب میشود. مخصوصاً بعد از پنج شش آیه کوتاه اول، باید گفت این سوره سوره فرعون و سوره قوم عاد است، زیرا میگوید: ألَمْ تَرَ کیفَ فَعَلَ رَبُّک بِعادٍ. إرَمَ ذاتِ الْعِمادِ. الَّذی لَمْ یخْلَقْ مِثْلُها فِی الْبِلادِ. وَ ثَمودَ الَّذینَ جابُوا الصَّخْرَ بِالْوادِ. وَ فِرْعَوْنَ ذِیالْأوْتادِ. الَّذینَ طَغَوْا فِی الْبِلادِ. فَأکثَروا فیهَا الْفَسادَ. فَصَبَّ عَلَیهِمْ رَبُّک سَوْطَ عَذابٍ.

گفتند چطور سوره جد شماست؟ فرمود آخرش را نگاه کن. البته سوره به فجر و مقام عبادت و عبادتهای خاصان شروع شده:«وَ الْفَجْرِ. وَ لَیالٍ عَشْرٍ. وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ» سخن از سپیدهدم است، سخن از شبهای دهگانه است (که راجع به اینکه کدام شبهای دهگانه است [اختلاف است؛] بالأخره شبهای خاص بندگان خداست) و سخن از شفع و نماز شفع است، دو رکعت از یازده رکعت تهجّد، سخن از وتر و نماز وتر است.

«وَ اللَّیلِ إذا یسْرِ» سوگندها به چنین چیزهایی؛ یعنی طلوع و ابتدا و آغاز این سوره به این آیات است. بعد، این آیات عاد و ثمود و فرعون میآید، ولی در آخر دوباره سوره به اول خودش برمیگردد.

گفتند چگونه این سوره سوره جد شما حسین بن علی است؟ فرمود آن آیه آخرش را ببینید؛ یعنی مصداق این آیه امام حسین بود. خدا به زبان تکوین و به زبانی که مصداق ظاهرِ واضح این آیه او بود [این سخن را فرمود؛] امام حسین در کربلا به این ندای الهی پاسخ میگفت؛ یعنی از در و دیوار صدای حقیقت بلند بود: ای حسین، ای دارای این آرامش و طمأنینه الهی، چون به مقام طمأنینه الهی رسیدهای دیگر هیچ چیزی تو را تکان نمیدهد، هیچ ناراحتی و سختی و مصیبتی؛ تویی آن

[١]. [چند ثانیهای از سخنان استاد شهید روی نوار ضبط نشده است.]