مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٠٤ - پاسخ به یک شبهه مستشرقین

فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً. انَّ الْانْسانَ لِرَبِّهِ لَکنودٌ. وَ إنَّهُ عَلی ذلِک لَشَهیدٌ. وَ إنَّهُ لِحُبِّ الْخَیرِ لَشَدیدٌ. أفَلا یعْلَمُ اذا بُعْثِرَ ما فِی الْقُبورِ. وَ حُصِّلَ ما فِی الصُّدورِ. إنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ یوْمَئِذٍ لَخَبیرٌ .

حالا همه سوره را نمی خواهم تفسیر کنم، انشاالله به آن می رسیم [سوره با آیات حماسی و حاکی از قدرت نمایی آغاز می شود.] بعد هم راجع به خُلق و خوی انسان و وضع انسان موعظه و نصیحت است. اما وقتی که شروع می کند، به چه سوگند می خورد؟ آیا از این سوگندهای در مکه، شما نمی توانید بفهمید که راه [اسلام در] مکه و راه [اسلام در] مدینه هر دو یکی است؟ سوگند به اسبهای بسیار دونده ای که وقتی می دوند نفس می زنند و این پرّه های دماغشان مرتب باز می شود و بسته می شود. اسبهای جنگی را دارد بیان می کند، دنباله اش بیان می کند: فَالمُورِیاتِ قَدحا سوگند به آن اسبهای دونده که وقتی بر روی سنگها می دوند، با آن بعلها[جرقه آتش ایجاد می کنند...]٢