هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨٦٠ - زندگى امام هادى عليه السلام

امير المؤمنين به (ديدار) شما مشتاق است و دوست مى‌دارد بار ديگر با شما تجديد عهد كند و به سيماى شما بنگرد. [١]

چون امام هادى عليه السلام به سامرّاء آمد، متوكّل بر آن شد تا از قدر و منزلت آن‌حضرت در نزد مردم بكاهد. از اين رو دستور داد امام را پيش از آنكه به نزد وى ببرند براى سه روز در كاروانسراى گدايان منزل دهند. غافل از آنكه منزلت امام در پيشگاه خدا يابندگان پاك سرشت او بسته به منزلى كه در آن سكنى مى‌گيرد و يا ثروتى كه دارد نيست، بلكه بسته به ميزان زهد او در دنيا و اشتياقش بدانچه نزد خداست، مى‌باشد. بنابر اين صبر و شكيب او بر اهانتها و آزارها، آن هم در راه خدا، جز بر ميزان نزديكى او به خداوند نخواهد افزود.

يكى از پيروان امام هادى عليه السلام به نام صالح بن سعد، در همان مكان متواضع به خدمت آن‌حضرت رسيده به وى گفت: فدايت شوم! اينان خواسته‌اند نور تو را خاموش سازند و تو را در ميان مردم رسوا كنند و براى همين در اين جاى ناپسند فرودت آورده‌اند. لكن امام عليه السلام يكى از كرامات خويش را به وى نماياند و آنگاه فرمود:

«هر جا كه باشيم اين براى ما مهيّاست ما در سراى گدايان نيستيم». [٢]

به نظر مى‌رسد كه آن‌حضرت در مدّت اقامت خود در سامرّاء رهبرى خط مكتبى را، به راههاى مختلف در دست داشته و از سكونت در اين شهر ناخشنود نبوده است چنان كه مى‌فرمايد:

«مرا بر خلاف ميلم به سُرّمن راى آوردند و اگر مرا از اينجا اخراج كنند باز هم به رغم ميل من است. راوى گويد: پرسيدم چرا؟ فرمود: چون هواى اين شهر