هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٤٥ - سخنان تابناك

چيزى نيست جز آنكه- به خاطر سپاس و ستايش خداوند و منزّه دانستن نام‌هاى مقدس او- بايد شكر آن ادا شود. و من مى‌گويم «الحمد للَّه» برترين چيزى است كه ستاينده خدا او را تا ابد سپاس گزارده در برابر منّتى كه خداوند بر تو نهاده است از رحمت خويش و تو را از هلاكت رهايى بخشيده، و راه تو را در گذر از آن گردنه هموار فرموده. به خدا سوگند كه آن گردنه‌اى است بس دشوار و گذر از آن سخت و بلايش بزرگ و در كتابهاى پيشينيان از آن ياد شده. شما در دوران امام گذشته تا زمانى كه از دنيا رفت و در دوران امامت من كارهايى داشتيد كه پسنديده و موفّق نبود.

اى اسحاق! يقيناً بدان كه هر كس از اين دنيا كور و نابينا بيرون رفت در آخرت هم كور باشد و گمراهتر.

اى اسحاق! ديدگان كور نيستند بلكه دلهايى كه درون سينه‌هايند كوراند و اين سخن خداست در كتاب استوارش از قول ستمگرى، آنجا كه مى‌فرمايد:

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى‌ وَقَدْ كُنتُ بَصِيراً* قَالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذلِكَ الْيَوْمَ تُنسَى‌ [١].

«پروردگارا! چرا مرا كور محشور كردى من بينا بودم. خدا فرمايد: اينچنين آيات ما به تو رسيد پس آنها را فراموش كردى و (در برابر) تو هم امروز فراموش شدى».

وكدامين آيت بزرگتر از حجّت خدا بر حقش و امين او در بلادش و گواه او بر بندگانش مى‌باشد؟!

كسى كه گذشتگان از پدران نخست او از پيامبرانند و پدران بعدى‌اش اوصيا كه درود و بركات خدا بر تمام آنها باد.

شما را كجا سرگردان كردند و همچون چهار پايان به كجا رو مى‌آوريد؟!