هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٩٨ - نقش امام در تبليغات مكتبى

دعاها، پرتويى از قلب روشن شده او به ايمان و سيلابى از دل نورانى او به عشق خدا بود.

اين واژه‌ها بر لبان مردى جارى مى‌شد كه در محبّت پروردگارش ذوب مى‌شد. تمام اين دعاها، رسا و روانند و هيچ نشانى از تكلّف در آنها ديده نمى‌شود.

آرى اين نيايشها، اهداف فراوانى را تحقّق بخشيدند، برجسته ترين آنها، آن بود كه به بندگان خدا بياموزد كه چگونه با پروردگار بزرگشان سخن گويند و در بارگاهش گريه و زارى سر دهند، و خشنودى او را خواستار شوند و به نامهاى نيكش بخوانند و چگونه از او خواهش كنند و چه بخواهند؟

اين اهداف الهى به نوبه خود به برخى از امور زندگى بخش، منتهى مى‌شد كه معمولًا مورخان هنگام بر شمردن حكمت صحيفه سجّاديه از آنها ياد مى‌كنند و ما نيز به طور بسيار خلاصه به آنها مى‌پردازيم:

الف- در دوره امام زين العابدين عليه السلام فشارها تا آنجا شديد بود كه زينب كبرى عليها السلام براى مدّتى واسطه‌اى ميان امام و مؤمنان در شؤون امامت بود و به فعاليّت مى‌پرداخت.

در چنين شرايط دشوارى طبيعى بود كه امام از طريق دعاهايى كه تا امروز نيز همچون نسيمى مُشك بار و آرامش بخش در ميان امّت وزيدن دارد، بينشهاى وحى و ارزشهاى رسالت را نشر دهد.

ب- امام به عنوان يك انقلابى خدا جو، از مبارزه با طاغوت و فساد كه او را به خاطر شرايط دشوار زمانه به رنج و سختى مى‌افكندند، دست بر نداشت بلكه با نيايشهايى كه دستگاه حكومتى نمى‌توانست او را از آنها منع كند به مبارزه با دستگاه طاغوت پرداخت.

بدين گونه خداوند بر ما اتمام حجّت كرده كه هيچ گاه از مبارزه با طاغوتيان از پا ننشينيم و با هر وسيله ممكن، حتّى در سخت ترين شرايط اختناق و سركوب، به قيام بر ضدّ آنها ادامه دهيم.