هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٧٩ - ويژگيهاى والاى اخلاقى

و اندكى به سرخى مى‌زد چشمانى سياه و فراخ داشت. گونه‌هايش لاغر بود. ريشش انبوه و موهايى مجعّد داشت گردنش گويى تُنگى نقره‌اى بود. هيكلى زيبا داشت و چهارشانه و درشت استخوان بود. چندان اهل مجادله و ستيز نبود. قامتى ميانه داشت نه بلند بود و نه كوتاه و چهره‌اى مليح داشت و از خوش سيماترين مردمان بود.

٢- امام حسن نزد تمام مردم محبوب بود. دور و نزديك به وى احترام مى‌گذاشتند.

يكى از مظاهر عمومى محبوبيّت وى آن بود كه بر در سرايش در مدينه فرشى برايش مى‌گستردند و آن‌حضرت در همانجا مى‌نشست و نيازهاى مردم را برآورده مى‌ساخت و مشكلاتشان را حل مى‌كرد. هر كس كه از آنجا مى‌گذشت اندكى درنگ مى‌كرد تا سخن آن‌حضرت را بشنود و چهره‌اش را ببيند و ياد سيماى رسول گرامى اسلام در ذهنش جان گيرد. مردم بسيارى گرداگرد امام عليه السلام را فرا مى‌گرفتند و راه عبور سواركاران گرفته مى‌شد و چون امام از اين امر آگاه مى‌شد برمى‌خاست تا مبادا راه ديگران را بند آورد.

٣- محمّد بن اسحاق درباره وى گويد: هيچ كس پس از رسول خدا صلى الله عليه و آله مانند حسن بن على به قله شرافت نرسيد.

٤- زبير نيز در باره آن‌حضرت مى‌گويد: به خدا زنان از پديد آوردن كسى چون حسن بن على ناتوانند.

٥- ابن عبّاس، به منظور نشان دادن تواضع خود، افسار شتران حسن و حسين را به دست مى‌گرفت. مردم نيز از مراتب خضوع ابن عبّاس نسبت به آن دو به خوبى آگاه بودند.

ابن عبّاس عنان شتران آن دو را مى‌گرفت و همچون كسى كه براى اين كار پول مى‌گرفت، شتران آنان را به جلو مى‌برد، ابن عبّاس در حقّ امام حسين نيز چنين مى‌كرد. روزى مدرك بن زياد وى را در اين حالت ديد. بسيار شگفت زده شد، زيرا مى‌ديد كه استاد مفسران تا اين حد به حسين بن‌