هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٨٦ - پرتوى از بلاغت امام حسن عليه السلام

سخنان حكمت بار امام حسن‌

١- شوخى هيبت را مى‌خورد و (انسان) خاموش پر هيبت‌تر است.

٢- كسى كه از او درخواست شده آزاد است تا آنگاه كه وعده دهد و به واسطه وعده‌اى كه داده، بنده است تا آنگاه كه به وعده‌اش عمل كند.

٣- يقين، پناهگاه سلامت است.

٤- نخستين گام خردمندى، معاشرت نيكو با مردمان است.

٥- خويش كسى است كه دوستى‌اش او را نزديك كرده اگر چه نژادش دور باشد و بيگانه كسى است كه دوستى‌اش او را دور كرده اگر چه نژادش نزديك باشد. هيچ عضوى از دست به بدن نزديكتر نيست، امّا همين دست اگر معيوب شود، آن را ببرند و از بدن جدايش كنند.

٦- فرصت به شتاب از دست مى‌رود و دير به دست مى‌آيد.

ونيز از سروده‌هاى حكمت آميز امام حسن عليه السلام است كه فرمود:

١- اگر دنيا مرا نا خشنود كند شكيبايى پيشه مى‌كنم و هر بلاى نا پايدارى لاجرم اندك است.

و اگر دنيا مرا خشنود سازد، من به شادمانى او خوشحال نمى‌شوم، زيرا هر سرور نا پايدارى، حقير و اندك است.

٢- اى مردم! لذايذ دنيوى پايدار نيستند و بدانيد كه نشستن در زير سايه‌اى كه ناپايدار است، حماقت و سبكسرى است.

٣- خرده‌اى از نان نا مرغوب مرا سير مى‌كند و اندكى آب مرا بس است. و پاره‌اى از جامه نازك مرا مى‌پوشاند اگر زنده باشم و چنانچه بميرم كفنم مرا كافى است.

٤- اگر نيازمندى به نزد من آيد گويم: اى كسى كه اكرام بدو بر من واجب فورى است.

٥- و كسى كه فضل او بر هر فاضلى برترى دارد، خوش آمدى كه برترين روز جوانمرد وقتى است كه از او حاجتى در خواست مى‌شود.