هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨٧٥ - فضايل و كرامات

كه با او علمى باشد كه به راستى گفتارش و جواز عدالتش دلالت مى‌كند، خالى نماند.

اى فتح! بعيد نيست كه شيطان خواسته باشد براى تو شبهه‌اى ايجاد كند و در برخى از آنچه كه من با تو گفتم و تو را از آن آگاه ساختم، گمان و ترديد پديد آرد تا تو را از راه خدا و صراط مستقيم او به در برد. آنگاه تو خواهى گفت:

«حال كه اينان چنينند، پس خدا يگانند». پناه بر خدا! اينان (ائمه) مخلوق و پرورش يافتگان آلهى‌اند، مطيع خدايند و در پيشگاه او خوارند و بدو متمايل.

پس چنانچه شيطان از ناحيه آنچه به تو باز گفتم، بر تو وارد شد او را با سخنى كه با تو در ميان نهادم، سركوب كن.

فتح گويد: به آن‌حضرت گفتم: فدايت شوم! مشكل مرا، حَل كردى و شبهه شيطان ملعون را با اين توضيح بر طرف ساختى. در ذهن من آن بود كه شما خدا يگانيد.

فتح گويد: در اين هنگام امام هادى عليه السلام به سجده افتاد و در سجودش مى‌فرمود: «اى آفريدگارم! من براى تو خوار و فرو تنم».

فتح گويد: او همچنان در سجده بود تا آنكه شب به سر رسيد.

كرامتهايى كه اينك براى شما بازگو مى‌كنيم به لطف همين ارتباط استوار ميان امام و پروردگارش بوده است.

پيروان امام عليه السلام از دانشمندان ربّانى و مجاهدان صابر، نيز همانند او، خدا را به اخلاص مى‌پرستيدند و خداوند هم پاداش كردار صالح آنان را تباه نمى‌كند و آنان را در دنيا، همچون آخرت، يارى مى‌رساند كه خود فرموده است.

وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌ عَزِيزٌ [١].