هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٨٨ - ولادت و دوران زندگى امام سجّاد

كه تو، به عفو و بخشش از ما و مأموران سزاوارترى. معبودا كرم كردى. پس مرا مورد اكرام قرار ده چون من با درخواست از تو به خير و نيكى دست يافتم پس مرا با بهره‌مندان از خودت در آميز. اى كريم!».

سپس به خدمتكارانش روى مى‌كرد و مى‌گفت: من شما را بخشيدم پس آيا شما هم از بديهاى من درگذشتيد؟ همانا من فرمانروايى بد، پست، ستمگر و تحت فرمان پادشاهى كريم، بخشنده، دادگر، نيكى كننده و نعمت دهنده هستم.

غلامان و كنيزان مى‌گفتند: سرورا! ما از تو گذشتيم حال آنكه تو هيچ بدى در حق ما مرتكب نشدى. آنگاه امام سجاد به آنان مى‌فرمود: بگوييد خداوندا از على بن الحسين بگذر چنان كه او از ما گذشت. و او را از آتش رهايى بخش چنان كه او ما را از بندگى رهانيد.

غلامان اين سخنان را تكرار مى‌كردند و امام سجّاد عليه السلام مى‌فرمود: «آمين رب العالمين.

برويد كه شما را عفو كردم و آزادتان ساختم به اين اميد كه من نيز مورد بخشش قرار گيرم و آزاد شوم». پس چون روز عيد فطر فرا مى رسيد، به آنان انعام‌هايى مى‌داد كه ايشان را مصون مى‌داشت و از آنچه مردمان داشتند، بى نياز مى‌ساخت.

هر ساله در آخرين شب ماه رمضان، بيست بنده يا اندكى كم و زياد آزاد مى‌كرد و مى‌فرمود: خداوند متعال در هر شب از ماه رمضان، هنگام افطار هفتاد هزار دوزخى را از آتش مى‌رهاند. چون آخرين شب ماه رمضان فرا رسد، حضرت سجاد عليه السلام به همان تعداد كه در طول ماه آزاد كرده بود، بنده آزاد مى‌كند و مى‌فرمود: «من دوست دارم كه خداوند مرا ببيند كه در خانه‌ام در سراى دنيا بنده‌ها را آزاد مى‌كنم، به اين اميد كه او هم مرا از دوزخ برهاند».

هيچ خدمتكارى را بيش از يك سال به كار نمى‌گرفت. وقتى بنده‌هايى را در