هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢١٢ - امام در محراب شهادت

آن باك ندارم كه با مرگ رو به رو شوم يا مرگ با من رو به رو گردد». [١]

علاوه بر ابن اشعث گروهى از ياران وى نيز همچون سبيب بن بجران، وردان بن مجالد در تحقّق اين جنايت دست داشتند.

از طريق ابن اشعث، مصالح خوارج كه از سرسخت‌ترين دشمنان معاويه بودند با مصالح معاويه گره خورد. معاويه‌اى كه از هجوم صاعقه وار سپاه اسلام بر خود بسيار مى ترسيد و همواره براى كشتن امام به كوفيان از دادن هيچ وعده‌اى دريغ نمى‌كرد. به همين علّت است كه ابوالاسود دؤلى پس از تحقّق اين جنايت به معاويه گفت:

«هان! به معاوية بن حرب بگوى كه چشمان سرزنشگران ما روشن مباد، آيا در ماه روزه ما را با كشتن بهترين همه مردم عزادار كرديد؟

بهترين كس را كه بر اسبان راهوار مى‌نشست و آنها را رام مى‌كرد و كشتيها سوار مى‌شد، كشتيد، كسى را كه نعال مى‌پوشيد و آن را مى‌ساخت و كسى كه سوره‌هاى قرآنى را مى‌خواند». [٢]

پس از وقوع اين جنايت، امام را به خانه بردند و ابن ملجم را به محضرش حاضر كردند.

پس آن‌حضرت فرمود:

«جان در برابر جان. اگر من مُردم او را بكشيد چنان كه مرا كشت و اگر زنده ماندم خود درباره او تصميم مى‌گيرم».

آنگاه افزود:

«اى فرزندان عبدالمطّلب! مبادا شما را ببينم كه خون مسلمانان را مى‌ريزيد و مى‌گوييد اميرمؤمنان كشته شد. هان كه نبايد جز قاتل من كس ديگرى كشته شود».