هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٧١ - معجزات امام

اين سخن از ژرفاى عقيده توحيد بيرون مى‌آيد. آيا خداوند نمى‌تواند بنده صالح و مطيع خود را يارى رساند كه بر اسرار غيب آگاهش سازد؟ و اگر بنده‌اى مطيع خدا باشد و مخلصانه او را بپرستد چرا پروردگار اين كرامت را بدو نبخشد؟ آيا مگر خداوند توبه كنندگان و پاكيزه خواهان و متوكّلان را دوست نمى‌دارد؟ و آيا مگر به فرمانبردارانش دوستى و پرستندگان و نيكو كاران و صدقه دهندگان دوستى نمى‌ورزد و پرهيز كاران را كرامت نمى‌دهد و بر بندگان شكيبا و پايدارش، چنان كه بيشتر سوره‌هاى قرآن كريم مى‌خوانيم، درود و ثنا نمى‌فرستد؟

كسانى كه منكر تأييدات الهى به بندگان صالح خدا، بويژه ائمه معصومين هستند و در باره معجزات آنان به گمان و ترديد مى‌افتند، در واقع به روح و باطن قرآن و بزرگ ترين مفاهيم اين كتاب آسمانى كفر مى‌ورزند.

محتواى اصلى مكاتب الهى اعتقاد بدين نكته است كه خداوند بر مسند قدرت تكيّه دارد و هر چه اراده فرمايد به انجام مى‌رساند و كردارش جز با اتّكا بر حكمت بالغه نيست. اين حكمت در پاداش به نيكو كاران و كيفر بدكاران خلاصه مى‌شود. اگر بدكاران و خوش كرداران در پيشگاه خداوند يكى بودند و او مؤمنان را يارى نمى‌كرد و كافران و منافقان را به ذلّت و پستى نمى‌كشاند، آنگاه ايمان به قدرت و حكمت او چه سودى در برداشت؟!

امام موسى بن جعفر عليهما السلام اين گونه بود. او ملازم با قرآن بود و در زمانه خويش عابدترين بنده خدا و بزرگ‌ترين فرمانبر پروردگار به شمار مى‌آمد.

آن‌حضرت صاحب معجزات و كراماتى بود كه از طرف تمام مسلمانان به تأييد رسيده است‌ [١]، ولى ما با توجّه به گنجايش اين كتاب تنها به نقل برخى از اين‌