هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٢٥ - بخشندگى و جوانمردى امام ١

تا مردم بيايند و بخورند و فرمان داده‌ام كه ظرفهائى بگذارند و بر هر ظرف ده تن بنشينند [١]. هر گاه ده تن خوردند ده تن ديگر بيايند (و بخورند) و براى هر يك از آنها يك مُدّ خرما گذارده مى‌شود. و همچنين دستور داده‌ام براى همسايگان اين زمين از پيرمرد و پيرزن و بيمار و كودك و هر كس كه نمى‌تواند بيايد، يك مُدّ وزن كنند و چون مزد كارگران و وكلا را پرداخت كردم باقيمانده را به مدينه آورده آن را بر ساكنان بيوت و مستحقان، بر حسب استحقاقشان، تقسيم مى‌كنم و پس از اين براى من‌ ٤٠٠ دينار باقى مى‌ماند حال آنكه غلّه اين زمين‌ ٤٠٠٠ دينار مى‌باشد.

اين بيان نشانگر آن است كه امام عليه السلام‌ ٩١٠ از محصولات اين زمين را در وجوه خيريه مصرف مى‌كرده و تنها ١١٠ از آن را براى خود برمى‌داشته است.

٣- هشام بن سالم يكى از ياران برجسته آن امام نقل مى‌كند: ابو عبداللَّه را عادت بر اين بود كه چون هوا تاريك مى‌شد و پاسى از شب مى‌گذشت كيسه‌اى برمى‌گرفت كه در آن گوشت و نان و پول بود. آن را بر گردنش مى‌افكند و به سوى نيازمندان مدينه مى‌رفت و محتويات كيسه را بين آنان تقسيم مى‌كرد در حالى كه هيچ يك از آنها حضرتش را نمى‌شناختند.

همين كه آن‌حضرت از دنيا رفت و نيازمندان ديدند كه از پخش گوشت و نان و پول شبانه خبرى نيست، دريافتند آن مرد ابو عبداللَّه الصادق بوده است. [٢]

٤- هياج بسطامى در باره بخشندگى امام صادق عليه السلام مى‌گويد:

ابو عبداللَّه آن قدر انفاق مى‌كرد كه براى خانواده‌اش چيزى باقى نمى‌ماند. [٣]