هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٦٥ - رهبرى و رهبران الهى

داستان زير از غايت عشق و محبّت خداوند به امام زين العابدين عليه السلام حكايت مى‌كند.

اين داستان را گروهى از عباد و فقهاى بصره يعنى ثابت بنانى، ايوب سجستانى، صالح مرى، عتبه غلام، حبيب فارسى و مالك بن دينار نقل كرده‌اند، براى شناخت بيشتر اين افراد به نقل مطالبى درباره اين گروه كه در حاشيه كتاب بحار الانوار آمده است، مى‌پردازيم:

١- ثابت بنانى: از تابعين بود. ابو نعيم در كتاب حلية الاولياء (ج ٢ ص‌ ٢٦٨ تا ص‌ ٣٣٣) در باره او چنين مى‌نويسد: ثابت از متعبدان و متهجدان عارف بود. ابو نعيم گويد: وى از بسيارى از صحابه مثل ابن عمر و ابن زبير و شداد و انس روايت كرده است و بسيارى از تابعان نيز از وى روايت كرده‌اند مثل عطاء بن ابى رباح و داوود بن ابى هند و على بن زيد بن جدعان و اعمش و ...

٢- ايوب سجستانى: او نيز از تابعين بود. ابو نعيم در حلية الاولياء (ج ٣ از ص ٣ تا ص‌ ١٤) راجع به او مى‌نويسد: واز ايشان سرور عباد و رهبان، منور به يقين و ايمان، سجستانى ايوب بن كيسان است. وى فقيهى دانشمند و عابدى بود كه بسيار به حج مى‌رفت. از مردم مأيوس و با خدا مأنوس بود.

ايوب از انس بن مالك و عمرو ابو العتاهيه و حسن و ابن سيرين و ابو قلابه حديث نقل مى‌كرد.

اردبيلى در جامع الرواة ج ١ ص‌ ١١١ گويد: ايوب بن ابى تميمه كيسان سختيانى العنزى البصرى، كنيه‌اش ابو بكر و آزاد شده عمار بن ياسر بود. عمار خود بنده‌اى آزاد شده بود بنابر اين او آزاده شده شخصى آزاده شده به شمار مى‌آيد. سرش را سالى يك بار مى‌تراشيد و چون موهايش بلند مى‌شد فرق باز مى‌كرد. وى در سال‌ ١٣١ ه در پى انتشار طاعون در بصره، از دنيا رفت.

٣- صالح مرى: پدرش بشير نام داشت. ابو نعيم در حلية الاولياء (ج‌ ٦ ص ١٦٥) در باره او مى‌نويسد: قارى پرارج و واعظ پر هيزكار ابو بشير صالح‌