هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٢٣ - بنياد پاك

تربيت‌

پيامبر صلى الله عليه و آله، على و زهرا عليهما السلام تربيّت حسن مجتبى را بر عهده داشتند و با تربيّت صالح و اسلامى خود، وى را براى رهبرى امّت در آينده آماده مى‌كردند.

در واقع خانه رسالت با آگاهى از منزلتى كه حسن در آينده در جامعه اسلامى به خود اختصاص مى‌داد، به تربيّت وى اهتمام مى‌ورزيدند. آنان مقام و منزلت حسن را به شيوه‌هاى مختلف نيز به آگاهى مؤمنان مى‌رساندند. مثلًا پيامبر اكرم او را بر سينه‌اش بالا مى‌برد و آنگاه بلندش مى‌كرد تا بايستد و يا دستانش را مى‌گرفت و آرام به سوى چهره مباركش مى‌كشيد و مى‌خواند:

«حزقه حزقه‌ [١] ترق عين بقه»

سپس با حسن عليه السلام با ملاطفت رفتار مى‌كرد و با او شوخى و بازى مى‌كرد. آنگاه دست به دعا بر مى‌داشت و مى‌فرمود: خدايا! من حسن را دوست دارم پس تو نيز دوستدار او را دوست بدار.

در واقع پيامبر اسلام مى‌خواست بدين ترتيب سيره خويش را در برخورد با امام حسن به عنوان اسوه مؤمنان به ياران خود تفهيم كند. از اين رو حسن را گرامى مى‌داشت و او را ارج و احترام مى‌نهاد.

يك بار پيامبر براى نماز به امامت ايستاده بود. چون به سجده رفت مسلمانان نيز به سجده رفتند و ذكر «سُبْحانَ رَبِّى الْأَعْلى‌ وَبِحَمْدِهِ» را چند بار تكرار كردند و منتظر بودند تا پيامبر اكرم سر از سجده بردارد، امّا پيامبر صلى الله عليه و آله سجده‌اش را طول داد. نمازگزاران از اين امر تعجّب كردند. مگر چه اتفاقى افتاده است؟ اكثر آنان صداى پيامبر را كه در مسجد شكوه و ابهّت خاصّى ايجاد كرده بود،