هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٥٠ - خصلتهاى پسنديده

مى‌فرمود كه فقيران را با بهترين نامهايشان صدا بزنند. [١]

ابو نعيم اصفهانى به هنگامى كه از امام باقر در كتاب خود (حلية الاولياء) نام مى‌برد او را با اين صفات وصف مى‌كند: حاضر، ذاكر، خاشع، صابر ابو جعفر محمّد بن على الباقر. [٢]

در باره خشوع فراوان آن امام در برابر خداوند، از افلح، آزاد كرده ابو جعفر بشنويم كه چه مى‌گويد: با محمّد بن على به قصد حج بيرون شدم. چون به مسجد در آمد به خانه خدا نگريست با بانك بلند گريست. عرض كردم: پدر و مادر فدايت مردم به شما مى‌نگرند اى كاش اندكى صداى خود را پايين مى‌آورديد. امام به من پاسخ داد: واى بر تو اى افلح! چرا نگريم؟! شايد خداى تعالى در اثر اين گريه بر من به مهربانى بنگرد و فردا در پيشگاهش سر فراز و رستگار شوم. افلح گويد: آنگاه امام طواف كرد و سپس آمد تا نزد مقام نماز گزارد سپس سر از سجودش برداشت و ديدم كه پيشانى آن‌حضرت از بسيارى اشك، خيس و تر شده است.

افلح مى‌افزايد: آن‌حضرت هر گاه مى خنديد، مى‌فرمود: خداوندا بر من خشم مگير! [٣]

فرزند بزرگوارش امام جعفر صادق عليه السلام در وصف اخلاص و عبادت پدرش چنين مى‌فرمايد:

پدرم بسيار ذكر خدا مى‌گفت. من با او مى‌رفتم، و او ذكر خدا مى‌گفت. با او غذا مى‌خوردم و او ذكر خدا مى‌گفت. با مردم سخن مى‌گفت، امّا اين امر او را از ذكر خدا باز نمى‌داشت. زبانش را مى‌ديدم كه به كامش مى‌چسبيد و با اين‌