هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٦ - پس از بعثت

و متأثّر مى‌شد و چه بسا اشك از چشمانش جارى مى‌گشت. علاوه بر اين، قريش شخص پيامبر را هم مورد آزار و اذيّت خود قرار مى‌داد. ابولهب به پيامبر سنگ پرتاب مى‌كرد، و همسرش در رهگذر آن‌حضرت خار و خاشاك مى‌گسترد. برخى ديگر سعى مى‌كردند، خشم آن‌حضرت را شعله‌ور سازند. از اين رو وقتى به نماز مى‌ايستاد؛ محتويات شكمبه گوسفند را بر سر او مى‌ريختند و يا وقتى غذا مى‌خورد خوراك آن‌حضرت را آلوده مى‌كردند [١].

يكى از كافران سر مبارك آن‌حضرت را با كمان شكست به طورى كه خون بر چهره شريفش جارى شد. برخى ديگر ديوار خانه آن‌حضرت را به كثافت مى‌اندودند، و گاهى نيز كثافات را در آستانه خانه‌اش مى‌ريختند.

دهانهاى بى‌در و دروازه كفار از ناسزا و ريشخند و سخنان زننده و زشت پر بود كه هر آن، آنها را نثار پيامبر مى‌كردند.

تلاش كافران‌

پيامبر صلى الله عليه و آله با استوارى و شكيبايى تمام و صبر و تحمّلى پيامبرانه در برابر اين همه آزار و شكنجه ايستادگى مى‌كرد. اگر گروهى از كافران به نزد آن‌حضرت مى‌آمدند، وى با گشاده رويى از آنها استقبال مى‌كرد و با بهترين شيوه آنان را به دين خدا فرا مى‌خواند. اگر دعوتش را نمى‌پذيرفتند؛ از آنان مى‌خواست كتابى مانند قرآن بياورند و سپس اين آيه را بر آنها تلاوت مى‌كرد:

قُل لَّئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَى‌ أَن يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لَايَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً [٢].

«بگو اگر آدميان و پريان گرد آيند بر آن كه مانند اين قرآن را بياورند، نتوانند