هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٢٨ - بنياد پاك

مى‌بوسد و مى‌فرمايد:

«هر كه حسن و حسين و ذريه آنان را از روى اخلاص دوست بدارد آتش، چهره‌اش را نسوزاند اگر چه گناهانش به شماره ريگهاى انباشته شده باشد مگر گناهى كه او را از ايمان به در كرده باشد» [١].

سلمان نيز روايت كرده است كه از رسول خدا شنيدم كه درباره حسن و حسين مى‌فرمود:

«خدايا من اين دو را دوست دارم پس تو نيز آنان را و هم دوستدارانشان را دوست بدار».

و نيز پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود:

«هر كه حسن و حسين را دوست بدارد من او را دوست مى‌دارم و هر كس را كه من دوست بدارم خداى هم او را دوست مى‌دارد و هر كه را خداوند دوست بدارد او را به بهشت مى‌برد و هر كه حسن و حسين را دشمن دارد من نيز او را دشمن دارم و هر كس را كه من دشمن بدارم خداى هم او را دشمن مى‌دارد و هر كه را خداوند دشمن بدارد او را به آتش مى‌برد» [٢].

و سخنان درخشان و گهر بار ديگرى از اين قبيل كه ما مى‌توانيم يقين كنيم كه اين سخنان از جانب خود پيامبر نبود، بلكه صادر شده از سوى وحى بود كه پيامبر جز بر طبق آن سخن نمى‌گفته است.

عنايت و توجّه پيامبر صلى الله عليه و آله همچنان شامل اين طفل بود تا آنكه اين كودك به جوانى برومند تبديل شد كه از سر چشمه خير و فضيلت خود را سيراب ساخته و اينك شايسته رهبرى مسلمانان شده بود. پيامبر اكرم و پيش از وى خداى‌