هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٥ - هجرت به مدينه

نمى‌توانست تنها يك قبيله را مسئول قتل پيامبر بشناسد و دست به انتقام گشايد.

كفار از هر قبيله فردى انتخاب كردند. آنان خانه پيامبر را در محاصره خود گرفتند. امّا وحى بر پيامبر فرود آمد، و آن‌حضرت را از طرحها و برنامه‌هاى قريش آگاه كرد و به او فرمود تا شبانه شترى اختيار كند و به سوى مدينه هجرت نمايد.

پيامبر، حضرت على عليه السلام را در بستر خويش خواباند تا كفار گمان برند كه آن‌حضرت در خانه آرميده و چون سرگرم نگهبانى از آن‌حضرت شدند، وى از راهى ديگر بگريزد. امام على عليه السلام در بستر پيامبر آرميد و چشم به راه سرنوشت دوخت. درهمين حال پيامبر در تاريكى شب به سوى غار «ثور» حركت كرد و چند روز در آنجا به سر برد و سپس از بيراهه به سوى مدينه روانه شد تا مبادا قريش يا مزدورانشان كه به طمع گرفتن جايزه براى دستگيرى محمد به تعقيب آن‌حضرت پرداخته بودند، وى را دستگير كنند.

هجرت ... آغاز حياتى نوين‌

وقتى پيامبر به مدينه رسيد، جشن باشكوهى از سوى مردم آن شهر به افتخار حضرت برپا شد. كاروانهاى سرور و شادى به راه افتاد و نغمه‌هاى شادمانه به آسمان رفت.

هجرت پيامبر بدينسان پايان يافت و خود آغازگر حيات نوينى براى مسلمانان شد.

حياتى عزّتمند و گرامى براى مسلمانان، حيات دفاع از حقوقشان و جهاد با دشمنانشان، حيات گسترش و پويايى در سرتاسر جهان. در واقع هجرت پيامبر، آغاز شكل‌گيرى امّت يكتاپرست اسلامى بود. به اين دليل است كه مسلمانان هجرت پيامبر را مبدأ تاريخى- دينى خود قرار دادند، چرا كه‌