هدايتگران راه نور - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٧٨٧ - كودكى بر كُرسى امامت

اين سخن درست باشد كه طفل و نوزادى كه در گاهواره است و هنوز شير مى‌خورد مى‌تواند به پيامبرى مبعوث شود، بايد عين همين سخن را در باره امام هم درست دانست.

سن اگر چه در اغلب امور در نزد مردم به عنوان مقياس در نظر گرفته مى‌شود امّا در نزد خداوند، ملاك معتبرى به شمار نمى‌آيد. هميشه كسانى كه سنّ و سال بيشترى دارند، در پيشگاه خدا بزرگ تر و بلند مرتبه‌تر از ديگران نيستند. چه بسا پير فرتوتى كه در نزد پروردگار مطرود است و چه بسا جوان يا كودكى در پيشگاه خداوند محبوب و عزيز است.

در واقع اين عمل صالح و نيّت پاك و موهبتهاى الهى و امثال اينهاست كه به فرد ارج و ارزش مى‌بخشد و اين عوامل در اسلام و منطق قرآن نخستين مقياس به شمار مى‌آيند.

بعلاوه اعتقاد به نبوّت و امامت ممكن نيست. مگر پس از ايمان كامل به قدرت خداى متعال بر اينكه مى‌تواند يك فرد را مجمع فضايل و مرجع معارف گرداند و او را پيشوا و نمونه مردم قرار دهد. بنابر اين، اعتقاد به نبوّت انسان را وا مى دارد كه به معجزه (امرى كه از محدوده توان انسانى بيرون است) ايمان آورد. پس پيامبران در سنجش با ساير افراد بشر از امتيازات ويژه‌اى بر خور دارند و همين امتيازات موجب ميشود كه به راهنمايى مردم همّت گمارند و خود را بيم دهنده‌اى از جانب خدا معرفى كنند.

از آنجا كه معجزه به معنى پديده‌اى خارج از مرزهاى زندگى عادى مردمان است، پس ديگر فرقى ميان بزرگى و كوچكى و يا تهيدستى و توانگرى فردى كه معجزه در او تجلّى يافته است، وجود ندارد.

چه بسيار از امّتها و مردمان گذشته بودند كه گمان مى‌كردند پيامبر مى‌بايست مال و ثروت بسيارى داشته باشد و مهتر قوم خود و فرمانروايى پر شكوه باشد.